Yalçın KAYNAK

“Beş Yıl Sessiz Kalanların Bugün Kahraman Rolü Kesmesi: Bir Hendek Masalı”

Yerel yönetimlerin en zayıf halkası, makamın rahatlığına alışıp kendisini basın mensubu değil de koltuk misafiri sanan zihniyettir. 2019 seçimlerinden sonra kimi medya aktörlerinin belediye binasında geçirdiği uzun mesailer, haber üretmekten çok koltuk ısınmasına dönüşmüş; eleştirel duruşun yerini, yönetimi koşulsuz öven yapay methiyeler almıştır. Bu, gazetecilik değil; makam gölgesine sığınmış bir seyir hâlidir.

Ancak makam değişince gerçekler gün yüzüne çıkar. 2024 sonrası, yıllardır belediye koridorlarından çıkmayan bu zihniyetin bir anda sokak aralarına koşması, gazetecilik refleksi değil; kaybedilen konforu telafi etme telaşıdır. Beş yıl boyunca çarşıdan bile geçmeyenlerin bugün “saha gazetecisi” rolüne bürünmesi, sahici bir değişim değil, koltuğunu kaybeden zihniyetin yeni bir tutunma çabasıdır.

Daha vahimi, belediye çalışanlarıyla geçmiş yıllarda kurulan yakınlıkların bugün haber malzemesine dönüştürülmesidir. Henüz yapılmamış hizmetleri içeriden öğrenip “belediye filanca yere gitmiyor” şeklinde aceleyle servis etmek, ardından hizmet planlandığı tarihte gerçekleşince “bakın yazdım, yaptılar” havası yaratmak… Bu, gazetecilik adı altında yürütülen bir algı mühendisliğinden başka bir şey değildir.

Oysa herkes bilir ki kamu hizmetleri bir kişinin yazısıyla değil, belediyenin planladığı takvimle yürür. Buna rağmen, sırf koltuk döneminde elde edilen iç bilgileri kullanarak kendine “etki” görüntüsü vermeye çalışmak, ucuz bir yöntemdir. Ne hizmeti hızlandırır, ne topluma katkı sağlar, ne de gazetecinin değerini artırır.

Gerçek şu ki: Bir dönem makam odasında geçen yıllar, kimseye ömür boyu ayrıcalık vermez. Makam değişti diye saldırganlaşmak da gazetecilik değildir; alıştığı koltuğu kaybeden zihniyetin öfkesidir. Bugün sokak sokak dolaşıp eksik kovalayanlar, bunu halk için değil; kaybettikleri koltuğun boşluğunu doldurmak için yapmaktadır.

Ve bu defa o koltuklar kolay kolay dolmayacak. Çünkü yeni dönemin belediyeciliği, koltuk gölgesinde bekleyenleri değil; sahada gerçekten emek verenleri dikkate alır. Artık kimsenin, koltukların gölgesinde büyütülmüş bir masalın arkasına saklanma lüksü yoktur.

Saygılarımla...